*THVAMEVAAHAM త్వమేవాహమ్*
కన్నతల్లి కడుపులోంచి బయటపడి,
>
తొలిసారి ఊపిరిని పీల్చిన క్షణం నుంచి,
>
పుడమితల్లి కడుపులోకి చేరుకునేందుకు
>
ఆఖరిసారి ఊపిరిని విడిచిపెట్టడం దాకా
సాగే ప్రస్థానం
పేరే
*నేను =NENE*
*ఈ *నేను*
ప్రాణశక్తి అయిన
"ఊపిరి"కి మారుపేరు●
* ఊపిరి ఉన్నంతదాకా *నేను*’ అనే భావన కొనసాగుతూనే ఉంటుంది
* జననమరణాల మధ్యకాలంలో
>
సాగే జీవనస్రవంతిలో
ఈ
*నేను* ఎన్నెన్నో పోకడలు పోతుంది. మరెన్నో విన్యాసాలూ చేస్తుంది●
*ఈ *నేను*
లోంచే
*నాది* అనే భావన పుడుతుంది!
*ఈ *నాది* లోంచి
1.నావాళ్ళు,
2.నాభార్య,
3.నాపిల్లలు,
4.నాకుటుంబం,
5.నాఆస్తి,
6.నాప్రతిభ,
7.నాప్రజ్ఞ,
8.నాగొప్ప...
అనేవీ పుట్టుకొచ్చి
>
చివరికి ఈ *నేను*
అనే భావన
భూమండలాన్ని కూడా మించిపోయి,
ఆకాశపు సరిహద్దును కూడా దాటిపోయి,
నిలువెత్తు విశ్వరూపాన్ని దాల్చి *అహం* గా ప్రజ్వరిల్లుతుంది.
* *EGO అహం* అనే మాయ పొర కమ్మేసిన స్థితిలో ఈ
*నేను* *నేనే సర్వాంతర్యామిని*
అని విర్రవీగుతుంది.
*నాకు ఎదురే లేదని ప్రగల్భాలూ పలుకుతుంది.
*
1. పంతాలతో
2. పట్టింపులతో,
3. పగలతో
4. ప్రతీకారాలతో
తన ప్రత్యర్థిని సర్వనాశనం చేయడానికీ
సిద్ధపడుతుంది ●
1 .బాల్య,
2.కౌమార,
3.యౌవన,
4.వార్ధక్య
దశలదాకా
విస్ఫులింగ తేజంతో విజేతగా నిలిచిన
*నేను* అనే ప్రభ ఏదో ఒకనాడు
మృత్యుస్పర్శతో కుప్పకూలిపోతుంది.◆
*వందిమాగధులు కైవారం చేసిన శరీరం కట్టెలా మిగులుతుంది.●
*సుందరీమణులతో మదనోత్సవాలు జరుపుకొన్న దేహం నిస్తేజంగా పడి ఉంటుంది.●
* సుఖభోగాలతో, అష్టైశ్వర్యాలతో తులతూగిన *నేను* చుట్టూ చేరిన బంధుమిత్ర సపరివారపు జాలి చూపులకు కేంద్ర బిందువుగా మారుతుంది.●
*కడసారి చూపులకోసం, కొన్ని ఘడియలపాటు ఆపి ఉంచిన విగతజీవికి అంతిమయాత్ర మొదలవుతుంది.●
*మరుభూమిలో చితిమంటల మధ్యే సర్వబంధనాల నుంచీ విముక్తి కలుగుతుంది.●
*మొలకుచుట్టిన ఖరీదైన కౌపీనంతో సహా, మొత్తంగా కాలి బూడిద అవుతుంది.◆
*1.నేనే* శాసన కర్తను,
*2.నేనే* ఈ భూమండలానికి అధిపతిని,
*3.నేనే* జగజ్జేతను...
అని మహోన్నతంగా భావించిన
*నేను*
లేకుండానే మళ్ళీ తెల్లవారుతుంది.
రోజు మారుతుంది.
*ఊపిరితో మొదలై ఊపిరితో ఆగిన *నేను* కథ అలా సమాప్తమవుతుంది.
* అందుకే ఊపిరి ఆగకముందే
*నేను*
గురించి తెలుసుకో అంటుంది భగవద్గీత
BHAGAVATH GEETHA..
* చితిమంటలను చూస్తున్నప్పుడు కలిగేది *శ్మశానవైరాగ్యం* మాత్రమే.
*అది శాశ్వతం కానే కాదు*
* *నేను* గురించిన సంపూర్ణమైన అవగాహనతో ఉన్నప్పుడే, పరిపూర్ణమైన
' వైరాగ్యస్థితి ' సాధ్యమవుతుంది.
* *వైరాగ్యం* = అంటే అన్నీ వదిలేసుకోవడం కానేకాదు.
*దేనిమీదా మోహాన్ని కలిగి ఉండకపోవడం*.
తామరాకుమీద నీటి బొట్టులా జీవించగలగడం.
*స్వర్గ ~నరకాలు ఎక్కడో లేవు. మనలోనే ఉన్నాయి.
* మనిషికి, ఆత్మదృష్టి నశించి బాహ్యదృష్టితో జీవించడమే *=నరకం*
* అంతర్ముఖుడై నిత్యసత్యమైన ఆత్మదృష్టిని పొందగలగడ0=* స్వర్గం.*
*ఈ జీవన సత్యాన్ని తెలియచేసేదే వేదాంతం*.
1. నిజాయతీగా,
2. నిస్వార్థంగా,
3.సద్వర్తనతో,
4. సచ్ఛీలతతో
5.భగవత్ ధ్యానం
తో జీవించమనేదే
*వేదాంతసారం*.
*అహం బ్రహ్మాస్మి*
అంటే =
*అన్నీ నేనే* .◆
అనే స్థితి నుంచి
*త్వమేవాహమ్* = అంటే- *నువ్వేనేను*
అని
భగవంతుడి పట్ల చిత్తాన్ని నిలుపుకోగల తాదాత్మ్య స్థితిని చేరుకోగలిగితేనే
*మానవ జన్మకు సార్థకత.
కన్నతల్లి కడుపులోంచి బయటపడి,
>
తొలిసారి ఊపిరిని పీల్చిన క్షణం నుంచి,
>
పుడమితల్లి కడుపులోకి చేరుకునేందుకు
>
ఆఖరిసారి ఊపిరిని విడిచిపెట్టడం దాకా
సాగే ప్రస్థానం
పేరే
*నేను =NENE*
*ఈ *నేను*
ప్రాణశక్తి అయిన
"ఊపిరి"కి మారుపేరు●
* ఊపిరి ఉన్నంతదాకా *నేను*’ అనే భావన కొనసాగుతూనే ఉంటుంది
* జననమరణాల మధ్యకాలంలో
>
సాగే జీవనస్రవంతిలో
ఈ
*నేను* ఎన్నెన్నో పోకడలు పోతుంది. మరెన్నో విన్యాసాలూ చేస్తుంది●
*ఈ *నేను*
లోంచే
*నాది* అనే భావన పుడుతుంది!
*ఈ *నాది* లోంచి
1.నావాళ్ళు,
2.నాభార్య,
3.నాపిల్లలు,
4.నాకుటుంబం,
5.నాఆస్తి,
6.నాప్రతిభ,
7.నాప్రజ్ఞ,
8.నాగొప్ప...
అనేవీ పుట్టుకొచ్చి
>
చివరికి ఈ *నేను*
అనే భావన
భూమండలాన్ని కూడా మించిపోయి,
ఆకాశపు సరిహద్దును కూడా దాటిపోయి,
నిలువెత్తు విశ్వరూపాన్ని దాల్చి *అహం* గా ప్రజ్వరిల్లుతుంది.
* *EGO అహం* అనే మాయ పొర కమ్మేసిన స్థితిలో ఈ
*నేను* *నేనే సర్వాంతర్యామిని*
అని విర్రవీగుతుంది.
*నాకు ఎదురే లేదని ప్రగల్భాలూ పలుకుతుంది.
*
1. పంతాలతో
2. పట్టింపులతో,
3. పగలతో
4. ప్రతీకారాలతో
తన ప్రత్యర్థిని సర్వనాశనం చేయడానికీ
సిద్ధపడుతుంది ●
1 .బాల్య,
2.కౌమార,
3.యౌవన,
4.వార్ధక్య
దశలదాకా
విస్ఫులింగ తేజంతో విజేతగా నిలిచిన
*నేను* అనే ప్రభ ఏదో ఒకనాడు
మృత్యుస్పర్శతో కుప్పకూలిపోతుంది.◆
*వందిమాగధులు కైవారం చేసిన శరీరం కట్టెలా మిగులుతుంది.●
*సుందరీమణులతో మదనోత్సవాలు జరుపుకొన్న దేహం నిస్తేజంగా పడి ఉంటుంది.●
* సుఖభోగాలతో, అష్టైశ్వర్యాలతో తులతూగిన *నేను* చుట్టూ చేరిన బంధుమిత్ర సపరివారపు జాలి చూపులకు కేంద్ర బిందువుగా మారుతుంది.●
*కడసారి చూపులకోసం, కొన్ని ఘడియలపాటు ఆపి ఉంచిన విగతజీవికి అంతిమయాత్ర మొదలవుతుంది.●
*మరుభూమిలో చితిమంటల మధ్యే సర్వబంధనాల నుంచీ విముక్తి కలుగుతుంది.●
*మొలకుచుట్టిన ఖరీదైన కౌపీనంతో సహా, మొత్తంగా కాలి బూడిద అవుతుంది.◆
*1.నేనే* శాసన కర్తను,
*2.నేనే* ఈ భూమండలానికి అధిపతిని,
*3.నేనే* జగజ్జేతను...
అని మహోన్నతంగా భావించిన
*నేను*
లేకుండానే మళ్ళీ తెల్లవారుతుంది.
రోజు మారుతుంది.
*ఊపిరితో మొదలై ఊపిరితో ఆగిన *నేను* కథ అలా సమాప్తమవుతుంది.
* అందుకే ఊపిరి ఆగకముందే
*నేను*
గురించి తెలుసుకో అంటుంది భగవద్గీత
BHAGAVATH GEETHA..
* చితిమంటలను చూస్తున్నప్పుడు కలిగేది *శ్మశానవైరాగ్యం* మాత్రమే.
*అది శాశ్వతం కానే కాదు*
* *నేను* గురించిన సంపూర్ణమైన అవగాహనతో ఉన్నప్పుడే, పరిపూర్ణమైన
' వైరాగ్యస్థితి ' సాధ్యమవుతుంది.
* *వైరాగ్యం* = అంటే అన్నీ వదిలేసుకోవడం కానేకాదు.
*దేనిమీదా మోహాన్ని కలిగి ఉండకపోవడం*.
తామరాకుమీద నీటి బొట్టులా జీవించగలగడం.
*స్వర్గ ~నరకాలు ఎక్కడో లేవు. మనలోనే ఉన్నాయి.
* మనిషికి, ఆత్మదృష్టి నశించి బాహ్యదృష్టితో జీవించడమే *=నరకం*
* అంతర్ముఖుడై నిత్యసత్యమైన ఆత్మదృష్టిని పొందగలగడ0=* స్వర్గం.*
*ఈ జీవన సత్యాన్ని తెలియచేసేదే వేదాంతం*.
1. నిజాయతీగా,
2. నిస్వార్థంగా,
3.సద్వర్తనతో,
4. సచ్ఛీలతతో
5.భగవత్ ధ్యానం
తో జీవించమనేదే
*వేదాంతసారం*.
*అహం బ్రహ్మాస్మి*
అంటే =
*అన్నీ నేనే* .◆
అనే స్థితి నుంచి
*త్వమేవాహమ్* = అంటే- *నువ్వేనేను*
అని
భగవంతుడి పట్ల చిత్తాన్ని నిలుపుకోగల తాదాత్మ్య స్థితిని చేరుకోగలిగితేనే
*మానవ జన్మకు సార్థకత.
No comments:
Post a Comment